پایگاه اطلاع رسانی دارالقرآن الزهراء س تکاب

حرف شیطان را باور می کنی؟

آن یکی، «الله» می گفتی شبی

تا که شیرین می شد از ذکرش لبی

گفت شیطان: آخر ای بسیارگو

این همه «الله» را «لبیک» کو؟

می نیاید یک جواب از پیشِ تخت

چند «الله» می زنی، با روی سخت

او شکسته دل شد و بنهاد سر

دید در خواب، او خَضِر را در خَضَر

گفت: «هین، از ذکر چون وامانده ای؟

چون پشیمانی، از آن کش خوانده ای؟»

گفت: لبیکم، نمی آید جواب

زان همی ترسم، که باشم ردّ باب

گفت: آن «الله» تو «لبیک» ماست

وان نیاز و درد و سوزت، پیک ماست

ترس و عشقِ تو، کمندِ لطف ماست

زیر هر یا ربّ تو، لبیکهاست

(مثنوی، مولوی)

این هم بد عادتیست که ما داریم ! اینکه تا نیایشی می کنیم یا دو صفحه دعا می خوانیم ، کمی مکث می کنیم این طرف و آن طرف را نگاهکی می اندازیم ، کمی هم جابجا می شویم صدایی صاف می کنیم ،منتظریم که فرشته ای به ما نازل شود و از جانب حق تعالی مائده ای آسمانی برایمان بیاورد و ما بگوییم "دست شما درد نکند ، حالا مطمئن شدم دعایم را شنیدید"!

یک آقایی گویا زمان جناب مولوی همین مشکل را داشته که ما الان داریم با این تفاوت که وقتی ذکرهایش را گفت شیطان هم وارد صحنه شد و گفت "ای بابا حالا این همه صدا کردی یک بله شنیدی بیچاره؟ ماشالا عجب رویی داری ها! " این آقا سر افکنده شد و از سر سجاده بلند شد و رفت و خوابید. تا به خواب رفت سروشی سبز پوش را به خواب دید . از مرد پرسید چه شد که یاد خدا را رها کردی؟ مگر از دعاهایت پشیمان شده ای؟

مرد گفت : " آخر من پاسخی از طرف خدا نمی شنوم .شاید مرا از درگاهش رانده باشد." سروش گفت :

اگر تو می توانی نام خدا را به زبان بیاوری ، همان دعای تو پاسخ ماست . همان سوزی که در دل تست نشان لبیک ماست . هر بار که خدایا میگویی ما چندین بار بله گفته ایم...

گفت:

آن «الله» تو «لبیک» ماست

وان نیاز و درد و سوزت، پیک ماست

ترس و عشقِ تو، کمندِ لطف ماست

زیر هر یا ربّ تو، لبیکهاست

برگرفته از سایت تبیان

همراهان و همسفران بزرگوار

با عرض سلام و ارادت و آرزوی روزهای سرشار از شور و نشاط برای شما

امیدواریم، هر هفته با مجموعه «سبوی صفا» شاهد باران ارادتمان بر خانه‏های دلتان باشید.

اگر با نوشته ها و نظرات خوبتان یاریمان کنید، ممنون و سپاسگزاریم.

1. پرهيز از دنيا

اِنَّ اللَّهَ تَعالى لَيَحمى عَبدَهُ المُؤمِنَ مِنَ الدُّنيا وَ هُوَ يُحِبُّهُ كَما تَحمونَ مَريضَكُم الطَّعامَ وَ الشَّرابَ تَخافُونَ عَلَيْهِ.

نهج الفصاحه، حديث 728

خداوند تعالى چون بنده مؤمن خود را دوست دارد او را از دنيا پرهيز مى‏دهد؛ چنانكه شما مريض خود را از بيم مرض از خوردن و نوشيدن پرهيز مى‏دهيد.

2. فلسفه صلوات

امام فخر رازى در كتاب اسرار التنزيل آورده است: علت اينكه امت به صلوات بر پيامبر(ص) امر شده‏اند آن است كه روح انسان به علت ضعف ذاتى و جبلى كه ناشى از كدورت و ظلمت عالم طبيعت است آمادگى پذيرش انوار الهى را ندارد مگر وقتى كه رابطه بين خود و ارواح انبيا و اوليا را استحكام بخشد تا انوار عالم غيب كه بر ارواح آن‏ها تابيده است به واسطه لطف ايشان بر او منعكس شود و اين معنى در واقع همان واسطه فيض بودن انبيا و ائمه(ع) و در رأس آن‏ها وجود مقدس پيامبر اكرم(ص) است و انسان با صلوات بر آن حضرت و آل او به آن‏ها تقرب جسته و لياقت و استعداد پذيرش فيوضات الهى را پيدا مى‏كند و از اين جاست كه پيامبر(ص) فرمودند: «اَوْلَى النَّاسَ بى فى يَوْمِ الْقِيامَةِ اَكْثَرُهُمْ صَلَواتاً عَلَىَّ؛ سزاوارترين مردم بر من در قيامت كسانى هستند كه بيشترين صلوات را بر من فرستاده‏اند».(1)

3. صلوات خدا بر صلوات فرستنده

در بعضى روايات است كه خداوند متعال فرمود: اى بنده تو يك مرتبه صلوات بر حبيب من بفرست، من ده بار صلوات بر تو مى‏فرستم.

و همين گفته حق تعالى بر فضيلت و اهميت صلوات بر پيامبر اكرم(ص) كفايت مى‏كند زيرا درباره هيچ عبادتى به چنين عنايتى از جانب خداوند متعال اشاره نشده است. مثلاً درباره نماز و روزه و غيره وارد نشده كه هر كس دو ركعت نماز بخواند من ده ركعت نماز بر او مى‏گذارم.

دليل ديگر بر فضيلت ثواب صلوات بر ساير طاعات اين است كه تمام عبادات مخصوص بندگان است مثل نماز، روزه، حج، جهاد، زكوة و... و خداوند متعال از آنجا آن‏ها منزه است مگر صلوات كه خداوند نيز به آن مبادرت نمود و مثل بندگانش بر خاتم انبيا صلوات فرستاد: (إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ)(2)

4. صلوات و نجات از مشکلات

ما تجربه زیادی به دست آورده ایم و وجدان نموده‏ایم که برای رهایی از مشکلات راه‏هایی است که بهترین آنها که خود ما حس کرده‏ایم و به کمک آنها به حاجاتمان رسیده‏ایم، چهار چیز رسیده‏ایم. چهار چیز است: نذر کردن گوسفند برای فقرا، خواندن حدیث کساء به طور پی در پی، پرداختن صدقه و ختم صلوات.(3)

4. جزای یک شب نماز

شبى دزدى به خانه شيخ احمد خضرويه رفت و بسيار گشت هيچ نيافت. شيخ آواز داد: اى جوان! دلو برگير و آب را از چاه بركش و طهارت كن و به نماز مشغول شو تا روز چيزى به تو دهم تا محروم نگردى. دزد همچنان كرد. چون روز شد خواجه صد دينار بياورد و به دزد داد و فرمود: اين جزاى عبادت يك شب نماز توست. دزد را حالتى پديد آمد و لرزه بر اندامش افتاد و گفت: زر قبول نمى‏كنم مرا به راه خدا راهنمايى كن تا دولت لا زوال از درگاه لايزال حاصل كنم. شيخ او را مريد كرد و يكى از اولياى حق شد.(4)

پی نوشت:

1) خزينة الجواهر فى زينة المنابر، ص 107.

2) خزينة الجواهر فى زينة المنابر، ص 110.

3) آیت بصیرت، ص 68.

4) داستان‏ها و حكايت‏هاى نماز، ج 1، ص 96.

استفاده شده از سایت مکاتبه و اندیشه