پایگاه اطلاع رسانی دارالقرآن الزهراء س تکاب

اي آسمان را نور، و اي عاشقان را مهر، و اي غافلان را عفو … ترا به آواز باران و به عطر بهاران سوگند … دردمان را نيست درمان الغيــــــــــــــاث… الغيــــــــــــــاث از هجر خوبان الغياث … مي خواهم فاش بگويم آنچه را كه بايد بگويم … ليك نمي توانم. دلم ، قلبم ، روحم ، وجودم ، همه وهمه به تاراج رفته اند …. درد تنهايي از وجودم زبانه مي كشد و از تنهايي گريزان هستم . امروز حالم اصلا خوب نيست … سنگيني و سختي عجيبي دلم را احاطه كرده است و در طواف آن قلقله هايي برپاست … ابروانم استعلا شده اند و لبها به حالت استفال و ترقيق نشسته اند بغض در گلويم تفخيم شده است و اشكهايم هر آن قلقله كبري مي شوند. دستهايم دور پاهايم ادغام شده اند و چهره ام با اقلاب خود ، حكم غنه به خود گرفته است … درونم اظهار گشته و بيرونم اخفاء شده است . غصه ها در قلب و دلم شدت شده اند ولي چهره اي رخوه شده حاصل مي كنند … .. سخنهايم اصمات شده و كلمات بر روي هم صفت اذلاق گرفته اند …. مناجات بر لبانم انفتاح شده اند و دعاهايم اطباق شده مانده اند …. حرفها در زير لب اشباع مي شوند و غصه بلا اشباع باقي مي مانند … در اين حال بغض در گلويم ترقيق مي شود و آرام آرام اشك از گونه ها بر سنگ فرش گونه هايم روان مي شوند و بر حوضچه صورتم كه از لبها ساخته ام جمع مي گردند و از آنجا به آهستگي به زير زبانم مي چكند … من احساس شوق مي كنم … شوقي وصف نشدني كه شبيه پرواز كبوتران حنايي است … و شايد اولين پرواز بر روي بامهاي غريبانه تشنگان خسته … امروز مي خواهم وارد اين ماه شوم ، خدايا ما را وارد اين ماه كن …